Ερασιτέχνης στο πιάνο.
Εδώ είμαστε μετά από πολλές καθυστερήσεις!
Παραθέτω την εντυπωσιακή προϋπηρεσία σου στο χώρο Μάριε.
"Ξεκίνησα πιανίστας. Έπαιζα τζαζ κυρίως. Τελείωσα τις θεωρητικές σπουδές μου στο ωδείο και παράλληλα έπαιζα και σαξόφωνο.
Με τον καιρό εγραψα μουσική για θέατρα και αρχισα να μελετώ τη λαϊκή μουσικη.
Τα παράτησα για 9 χρόνια και σήμερα παίζω πάλι.
Είμαι μαέστρος σε νυχτερινά μαγαζια. Αναλαμβάνω τα προγράμματα και παίζω και με synthesizer."
Όταν ήμουν μικρούλα έκανα 4 χρόνια αρμόνιο, το οποίο και ποτέ δεν συμπάθησα. Μετά από πολλάααα χρόνια, αποφάσισα να μου πάρω δώρο ένα πιάνο!
Πέρσι, 13 χρόνια μετά την αγορά, αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μου μαθήματα πιάνου. Ο δάσκαλος καλός, έκανα 4 μόλις μαθήματα και σταμάτησα για λόγους υγείας. Στόχος μου, να μάθουν τα χέρια μου (ειδικά το αριστερό που στο αρμονιο ήταν σε επίπεδο νηπιαγωγείου
) , να κινούνται πιο γρήγορα και όταν αυτοσχεδιάζω, να είναι πιο "πλούσιο" αυτό που παίζω.
Στα μαθήματα βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες τις ασκήσεις για δάχτυλα, αλλά με κούραζαν απίστευτα τα μικρά κομματάκια συνθετών που έπρεπε να μελετάω. Σίγουρα θα βάζουν κι αυτά ένα λιθαράκι στην εξέλιξη, αλλά δυστυχώς δεν έχω την υπομονή να "χτιστεί η οικοδομή". Επίσης αυτό που με ενοχλούσε ήταν το γεγονός ότι όσο μελετούσα, τόσο έχανα την έμπνευσή μου.
Θα ήθελα πολύ να έχω την άνεση να παίζω τζαζ, κι όταν το είχα πει σε ένα κατάστημα πώλησης μουσικών οργάνων μου είχε πει ο πωλητής "...τζαζ; μα αυτό είναι το ποιο εύκολο!" Κι ακόμη αναρωτιέμαι. Είναι πράγματι εύκολο, ή θα πρέπει να περάσουν 11 χρόνια σκληρής δουλειάς;
Παραθέτω την εντυπωσιακή προϋπηρεσία σου στο χώρο Μάριε.
"Ξεκίνησα πιανίστας. Έπαιζα τζαζ κυρίως. Τελείωσα τις θεωρητικές σπουδές μου στο ωδείο και παράλληλα έπαιζα και σαξόφωνο.
Με τον καιρό εγραψα μουσική για θέατρα και αρχισα να μελετώ τη λαϊκή μουσικη.
Τα παράτησα για 9 χρόνια και σήμερα παίζω πάλι.
Είμαι μαέστρος σε νυχτερινά μαγαζια. Αναλαμβάνω τα προγράμματα και παίζω και με synthesizer."
Όταν ήμουν μικρούλα έκανα 4 χρόνια αρμόνιο, το οποίο και ποτέ δεν συμπάθησα. Μετά από πολλάααα χρόνια, αποφάσισα να μου πάρω δώρο ένα πιάνο!
Πέρσι, 13 χρόνια μετά την αγορά, αποφάσισα να κάνω τα πρώτα μου μαθήματα πιάνου. Ο δάσκαλος καλός, έκανα 4 μόλις μαθήματα και σταμάτησα για λόγους υγείας. Στόχος μου, να μάθουν τα χέρια μου (ειδικά το αριστερό που στο αρμονιο ήταν σε επίπεδο νηπιαγωγείου
Στα μαθήματα βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες τις ασκήσεις για δάχτυλα, αλλά με κούραζαν απίστευτα τα μικρά κομματάκια συνθετών που έπρεπε να μελετάω. Σίγουρα θα βάζουν κι αυτά ένα λιθαράκι στην εξέλιξη, αλλά δυστυχώς δεν έχω την υπομονή να "χτιστεί η οικοδομή". Επίσης αυτό που με ενοχλούσε ήταν το γεγονός ότι όσο μελετούσα, τόσο έχανα την έμπνευσή μου.
Θα ήθελα πολύ να έχω την άνεση να παίζω τζαζ, κι όταν το είχα πει σε ένα κατάστημα πώλησης μουσικών οργάνων μου είχε πει ο πωλητής "...τζαζ; μα αυτό είναι το ποιο εύκολο!" Κι ακόμη αναρωτιέμαι. Είναι πράγματι εύκολο, ή θα πρέπει να περάσουν 11 χρόνια σκληρής δουλειάς;